کوله پشتی سال ۹۵ من

کوله پشتی 95

چند سالی است که امیر مهرانی عزیز نهضت-طوری راه‌انداخته که افراد در پایان سال درباره‌ی تجربیات‌شان از سالی که گذشته بنویسند و بگویند که کدام‌یک از این تجربیات را در سال آینده استفاده خواهند کرد. امسال هم امیر لطف داشت و از من خواست که کوله‌پشتی‌ام برای سال ۹۵ را بنویسم که در سایتی که برای این منظور راه‌اندازی شده، منتشر شد.

جامع‌ترین راهنمای تخریب دیوار

یا

کوله‌پشتی ۹۵ من

یا

بسّه دیگه بابا؛ اصل حرفتُ بگو!

«یک دیوار را چطور می‌شود خراب کرد؟». احتمالاً به تعداد آدم‌های روی زمین که نه؛ کمی کمتر از تعداد همه‌ی آدم‌ها، روش برای خراب کردن یک دیوار وجود دارد. البته احتمالاً همه‌ی این آدم‌ها، روی یک نکته اتفاق نظر دارند که: «برای خراب کردن دیوار، باید بدانیم جنس دیوار چیست: بتُنی، آجری، چوبی، …». راست هم می‌گویند. با این حال، افتخار دارم روشی را به شما معرفی کنم که بدون توجه به جنس دیوار، می‌توانید با استفاده از آن به‌صورت تضمینی هر دیواری را خراب کنید!

برای معرفی این روش، لازم است من هم سوالی بپرسم؛ پرسشی که ربطی به آن پرسشِ مربوط به جنس دیوار ندارد: «شمایی که می‌خواهی دیواری را خراب کنی، اول به من بگو که چند ساله‌ای؟». بی‌ربط بود، نه؟ عرض می‌کنم که چرا این پرسش، اتفاقاً خیلی هم با ربط است!

دیوار را دست یک جوان بیست و چند ساله یا کمتر که بدهید، احتمالاً بهترین روشی که برای تخریب پیشنهاد می‌کند، استفاده از یک پُتک است: می‌گردد و بهترین پتک ممکن را پیدا می‌کند (واقعاً؟) و با تمام قدرت می‌افتد به جان دیوار. تا جایی که توان دارد آن‌قدر به دیوار ضربه می‌زند که بالاخره یا دیوار فرو بریزد یا خودش خسته شود. روش آشنایی است؛ نه؟ اتفاقاً خود من هم بارها از این روش برای تخریب دیوارهای پیش‌رویم استفاده کرده‌ام: بعضاً جواب گرفته‌ام و اغلب هم دیوار را زخم خورده، اما پابرجا مانده رها کرده‌ام و رفته‌ام پی یک دیوار دیگر.

حالا فرض کنید دیوار دست یک جوان سی و چند ساله باشد که تا به حال دیوارهای زیادی را دیده؛ تلاش کرده بعضی از آنها را خراب کند و اگر خیلی شانس و همت داشته، بالاخره توانسته روزنه‌ای در یکی از این دیوارها ایجاد کند و همان را هم همه‌جا (از جمله در لینکداین) به‌عنوان یک افتخار ذکر می‌کند. روش کار قهرمان قصه‌ی ما، شاید همان پتک در دست گرفتن و زدن ضربه‌های مداوم باشد. البته شانس موفقیت این روش برای آقا یا خانم قهرمان سی و چند ساله، احتمالاً از یک قهرمان با سن پایین‌تر، کمتر است: به هرحال سن که بالا می‌رود، زور بازو و شاید انگیزه‌ی ادامه‌ی مسیر هم کمتر می‌شود …

این، ماجرای من در تمامی سال‌های بعد از دوران دانشگاه تا همین امسالم بود: پتک در دست گرفتن و دیوانه‌وار حمله کردن به دیوارهای پیش‌رویم؛ شکست خوردن در خراب کردن اغلب دیوارها و البته باز کردن یکی دو روزنه‌ی کوچک (آن هم نه طوری که یک آدم بتواند از میان آن رد شود) در یکی دو دیوار. تا اینکه سال ۹۴، بالاخره فهمیدم که با وجود کاهش زور بازو و کم بودن زمان، چطور می‌توانم به دیوارها – لااقل کمی عاقلانه‌تر از قبل – حمله کنم. بالاخره فهمیدم که بهترین روش تخریب دیوار، لااقل در سن و شرایط من، این است که شروع کنم به ایجاد سوراخ‌های متعدد کوچک و عمیق؛ آن هم در پایین‌ترین قسمت دیوار. بعد، تلاش کنم این سوراخ‌های کوچک را به هم نزدیک‌تر کنم، تا جایی که تعداد زیادی سوراخ کنار همدیگر داشته باشم که تشکیل یک پاره‌خط داده‌اند؛ خطی از سوراخ‌ها که پایه‌های زیرین دیوار را چنان ضعیف کرده‌اند که ضربه‌ی پتک که هیچ، حتی یک فشار کوچک هم باعث فروریختن دیوار شود.

استفاده از این روش اندکی احمقانه و در عین حال ساده، توانست گره دو موضوع قدیمی زندگی من را بالاخره در سال ۹۴ باز کند؛ دیوارهایی که سال‌ها پشت آنها مانده بودم و هیچ‌وقت با هیچ پتکی نتوانسته بودم آن‌طور که می‌خواهم، راهی برای فرار از دنیای پشت دیوار پیدا کنم.

اجازه دهید موضوع را کمی بیشتر توضیح دهم: امسال، وقتی با دو مسأله‌ی بزرگ روبرو شدم، سعی کردم به‌جای پنهان شدن پشت پشتکار از جنس «حداکثر تلاشم را می‌کنم»، کمی هوشمندانه‌تر عمل کنم: نقاط ضعف آن دو مسأله را «یکی یکی» بشناسم و بعد آن‌قدر روی حل آنها به‌صورت متمرکز پافشاری کنم که بالاخره همه‌ی آن نقاط ضعف، «یکی یکی» حل شوند. نه اثری از فشارهای پتک مانند و کار کردن‌های سنگین بود و نه حمله به کل دیوار: پروژه‌های بزرگی که تبدیل به فعالیت‌های کوچک روزانه شدند و هرکدام هر روز احتیاج به کمتر از دو ساعت کار متمرکز برای به پایان رساندن داشتند. باید اعتراف کنم که شروع انتخاب این روش، برایم کمی سخت بود: به نتیجه‌ی آن باور نداشتم و از طرف دیگر، به روش مرسوم دیگری عادت کرده بودم. اما یکی دو ماه که گذشت، اثرات مثبت همین پافشاری‌های متمرکز، همین تکه تکه کردن پروژه‌ها به فعالیت‌های کوچک، برایم روشن شد. این شد که برخلاف همه‌ی سال‌های دیگر زندگی‌ام، در روزهای پایانی اسفند به بیشتر از ۷۰ درصد هدف‌های چالش‌برانگیزی که ابتدای سال برای خودم تعیین کرده بودم رسیده‌ام.

دقیقاً به همین خاطر است که در کوله‌پشتی سال ۹۵ ام، اولین و شاید تنها چیزی که بر می‌دارم، یک دریل (یا به قول خودمانی: دِلـِر!) است؛ آن هم از جنس ناب و اعلایش! احتمالاً بهترین چیزی که می‌تواند همیشه به یادم بیاندازد که «میثم؛ فعلاً فقط همین یک نقطه از دیوار را سوراخ کن»، دریل است. پس دریل همراهم می‌برم تا یادم نرود که برداشتن دیوارها، با ایجاد سوراخ‌های کوچک و عمیق متعدد است که اتفاق می‌افتد.

برای استفاده‌ی بهتر از دریل، لازم است با خودم مته هم همراه ببرم: آموزش‌های به روز شده، هرچیزی که روحیه‌ و انگیزه‌ام را بالا نگه دارد و بودن در جمع آدم‌های باهوش. برای سنگین نشدن کوله هم قطعاً اولین چیزی را که رها خواهم کرد، همان پُتک‌های قدیمی است که سال‌ها با خودم حمل کرده‌ام: ابزارهای قدیمی حل مسأله، پشتکارهای انفجاریِ بدون‌ برنامه‌ریزی و البته آدم‌هایی که می‌دانم مسیر حرکتم در سال جدید را کُند خواهند کرد. واقعیت آن است که آن‌قدر دیر این ابزار مفید را کشف کرده‌ام که نمی‌خواهم بیشتر از این وقتم را برای آدم‌هایی هدر بدهم که چیزی جز همان حمله‌های دیوانه‌وار بدون برنامه به دیوار را نمی‌شناسند.

یک دریل بلک اَند دِکِر، بهترین نماد امید من در سال آینده خواهد بود!

Facebooktwittergoogle_pluslinkedin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *